دو قلب، کشاله‌های ران و شعرهای ممنوعه

شعرهای‭ ‬این‭ ‬مجموعه‭ ‬از‭ ‬میان‭ ‬سروده‌های‭ ‬پانزده‭ ‬سال‭ (‬1385‭ ‬تا‭ ‬بهار‭ ‬1400‭ ‬خورشیدی‭) ‬انتخاب‭ ‬شده‭ ‬است‭. ‬اما‭ ‬ترتیب‭ ‬قرار‭ ‬گرفتن‭ ‬صفحات‭ ‬و‭ ‬شعرها‭ ‬متناسب‭ ‬با‭ ‬تاریخ‭ ‬سرایش‭ ‬آنها‭ ‬نیست‭. ‬هیچ‭ ‬کدام‭ ‬از‭ ‬این‭ ‬شعرها‭ ‬در‭ ‬کتاب‌های‭ ‬قبلی‭ ‬من‭ ‬منتشر‭ ‬نشده‭ ‬است‭. ‬اکثراً‭ ‬یا‭ ‬از‭ ‬سوی‭ ‬دستگاه‭ ‬سانسور‭ ‬حذف‭ ‬شده‌اند‭ ‬یا‭ ‬قابل‭ ‬انتشار‭ ‬در‭ ‬کتابی‭ ‬با‭ ‬مجوز‭ ‬دستگاه‭ ‬سانسور‭ ‬نبوده‌اند‭.  ‬ع‭ ‬ک

علی کاکاوند، شعر می‌نویسم و هر چه دارم از ادبیات و هنر است. بدون آن نفسی نداشتم و زندگی معنایی نداشت. بر خلاف عده‌ای که بر سر مردم و هنر منت می‌گذارند من زندگی‌ام را بدهکار‌شان هستم. این پنجمین کتاب شعر است که تا کنون( تابستان 1400) منتشر می‌کنم، کتاب‌هایی که عین وجود من هستند.