سودابه در آتش

خورشید‭ ‬رشاد‭ ‬متولد۱۳۶۴،‭ ‬نویسنده‭ ‬و‭ ‬پژوهشگر،‭ ‬دانش‌آموخته‌ی‭ ‬زبان‭ ‬و‭ ‬ادبیات‭ ‬فارسی‭ ‬دانشگاه‭ ‬علامه‌طباطبایی‭ ‬و‭ ‬مدرس‭ ‬در‭ ‬دانشگاه‭ ‬گوتینگن‭ ‬آلمان‭ ‬است‭. ‬

داشتم‭ ‬بین‭ ‬دودکش‌ها‭ ‬و‭ ‬ساختما‌ن‌های‭ ‬بلند،‭ ‬روی‭ ‬شب‭ ‬راه‭ ‬می‌رفتم‭. ‬دودکش‌ها‭ ‬بلند‭ ‬و‭ ‬بلندتر‭ ‬می‌شدند‭ ‬و‭ ‬من‭ ‬ریسه‭ ‬می‌رفتم‭. ‬انگار‭ ‬دودکش‌ها‭ ‬قلقلکم‭ ‬می‌دادند‭. ‬دود‭ ‬همه‌جا‭ ‬را‭ ‬گرفته‭ ‬بود‭. ‬دود‭ ‬بوی‭ ‬عطر‭ ‬زنانه‭ ‬می‌داد‭. ‬با‭ ‬بوی‭ ‬عطر‭ ‬رفتم‭ ‬در‭ ‬لوله‌ی‭ ‬یکی‭ ‬از‭ ‬دودکش‌ها‭. ‬دودکش‭ ‬افقی‭ ‬بود‭. ‬مثل‭ ‬یک‭ ‬تونل‭. ‬صدای‭ ‬خنده‌های‭ ‬یک‭ ‬زن‭ ‬از‭ ‬ته‭ ‬تونل‭ ‬می‌آمد‭. ‬من‭ ‬می‌دانستم‭ ‬که‭ ‬دودکش‌ها‭ ‬او‭ ‬را‭ ‬هم‭ ‬قلقلک‭ ‬می‌دهند‭. ‬صدای‭ ‬خنده‭ ‬نزدیک‭ ‬می‌شد‭. ‬انگار‭ ‬او‭ ‬هم‭ ‬به‭ ‬طرف‭ ‬من‭ ‬می‌دوید‭. ‬اندامش‭ ‬را‭ ‬می‌دیدم‭ ‬اما‭ ‬صورت‭ ‬نداشت‭. ‬دست‭ ‬بردم‭ ‬دور‭ ‬کمرش‭. ‬صدای‭ ‬خنده‌اش‭ ‬تُن‭ ‬مردانه‭ ‬گرفت‭. ‬تنش‭ ‬پر‭ ‬از‭ ‬مو‭ ‬شده‭ ‬بود‭. ‬مثل‭ ‬دست‌های‭ ‬ناصر‭. ‬صورتش‭ ‬را‭ ‬دیدم‭. ‬عیسا‭ ‬بود‭.‬